کاش آسمان حرف کویر را می فهمید

واشک خودرانثارگونه های او می کرد

کاش واژه حقیقت آنقدربالبان آدمها صمیمی بود

که برای بیان کردنش نیازی به شهامت نبود

کاش قلبها آنقدرصاف وخالص بودند

که دعاها قبل ازپایین آمدن دستها

مســــــــــــتجاب می شد ...

                           زارو گریان حسینم چه بود بهتر از این

                                  سخت حیران حسینم چه بود بهتر از این

                        من نه خود می روم این ره که کسی می بردم

                                  خار دامان حسینم چه بود بهتر از این

                           قبلتین دل من زینب و عباس شدند

                              من مسلمان حسینم چه بود بهتر از این

                         نوكران را همه با نام پدر بشناسد

                      مست عرفان حسینم چه بود بهتر از اين

زندگي افتادن برگي است در کنار جويي که غرورش بارد شدن رهگذري ميشکند .

زندگي رقص پرستو در آغوش هواست که نم نم باران به هياهوي غمي تبديل ميشود.

زندگي مرگ گل سرخ در پاي مزار گل مريم است .

 زندگي هندسه ساده در جمع روح هاي مجازي است .

 زندگي تولد منهاي مرگ است .

زندگي گل عاطفه منهاي جدايي است

دلم گرفته است...

 میخواهم بگریم اما اشک به میهمانی چشمانم نمی آید ....

 ,تنم خسته و روحم

 رنجور گشته و میخواهم از این همه ناراحتی بگریزم ....

اما پا هایم مرا یاری نمیکنند .

 مانند

پرنده ایی در قفس زندانی گشته ام ...

 از این همه تکرار خسته شده ام , چقدر دلم میخواهد طعم

 واقعی زندگی را بچشم , چقدر دلم میخواهد مثل قدیم عاشق هم بودیم , چقدر دلم میخواهد مثل

قدیم کلمه ی دوستت دارم را هر روز از زبانت بشنوم ...,

 ولی افسوس آن کلمه که مرا به

زندگی امیدوار می کرد حال به فرا موشی سپرده شد و جایش را تحقیر گرفت ...

غم آمده،غم آمده،انگشت بردرمي زند
هرضربه ی انگشت اوبرسينه خنجرمي زند

اي دل بكُش يا كشته شو،غم را دراينجا ره مده
گرغم دراينجا پا نهد آتش به جان درمي زند

ازغم نياموزي چرا اي دلربا رسم وفا؟
غم با همه بيگانگي،هرشب به ما سرميزند

اگرابره که بارون می زنه

می زنه به موج دریامی زنه

می زنه به دشت وصحرامی زنه

دلمه که داره فریادمی زنه،

عاشقم،عاشقم از روز ازل

عاشقم بابت عشقت تا ابد

بازآمدنم به خدمتت دیرنشد؟

اندیشه مکن دلم زتوسیرنشد

یک موی تو رابه عالمی نفروشم

تو جان منی،کسی ز جان سیرنشد

میروم شایدفراموشت کنم،بافراموشی هم آغوشت کنم

میروم ازرفتن من شادباش،ازعذاب دیدنم آزادباش

گرچه توتنهاترازمن می شوی،آرزودارم ولی عاشق شوی

آرزودارم بفهمی دردرا،معنی برخوردهای سردرا

چنین بامهربانی خواندنت چیست؟

بدین نامهربانی راندنت چیست؟

بپرس ازاین دل دیوانه ی من

که ای بیچاره عاشق ماندنت چیست؟

دنياهمه هيچ وکاردنياهمه هيچ

عشق هست ومحبت هست وباقي همه هيچ